سمت چشمانت...

وَ غصه های مرا ای همیشه طوفانی

خیال می کنی آخر چه قدر می دانی؟

به ادّعای تو که گفته ای تمامم را

هزار مرتبه فهمیدی و پریشـــانی

چه لحظه های غریبی که سمت چشمانت

هزار پــــل زده ام با نگـاه بارانــی

به دور ماه تو آیینه بسته ام هرشب

وَ چرخ ها زده ا م در سماع عرفانی

حجاب های تنم را به دور ریخته ام

به ســویت آمده ام با لباس عریانی

وَ تو همیشه مرا سرزنش نمودی و باز

حضــــور خالص من راگناه می دانی

به اشتیاق دلم بعد جسم می دهی و

نگاه می کنــی ام با نیاز انســانی

وَ غصه ی من از این است ای پریزاده

که هیچ وقت تو درد مرا نمی دانی...!

سپیده الوندی