حضرت حافظ

ز دلبرم که رساند نوازشِ قلمی؟

کجاست پیکِ صبا گر همی کند کرمی!

نمیکنم گلهای لیک ابرِ رحمتِ دوست

به کشته زار جگرتشنگان نداد نمی

قیاس کردم و تدبیرِ عقل در رهِ عشق

چو شبنمی ست که بر بحر میکشد رقمی

بیا که خرقه ی من گرچه رهنِ میکدههاست

ز مالِ وقف نبینی به نامِ من درمی!

چرا به یک نیِ قندش نمیخرند؛ آن کس

که کرد صد شکرافشانی از نیِ قلمی؟

حدیثِ چون و چرا دردسر دهد ای دل

پیاله گیر و بیاسا ز عمرِ خویش دمی

حافظ