روح غمگین منزوی باشم...

و کلمه بود و جهان در مسیر تکوین بود
و دوست داشتن آن کلمه ی نخستین بود

و عشق روشنی کائنات بود و هنوز
چراغ های کواکب ، تمام پایین بود

خدا ، امانت خود را به آدمی بخشید
که بار عشق برای فرشته سنگین بود

و زندگانی و مرگ آمدند و گفته نشد
کزین دو ، حادثه ی اولی ، کدامین بود

اگر نبود ، به جزپیش پا نمی دیدیم
همیشه عشق ، همان دیده ی جهان بین بود

به عشق ازغم و شادی کسی نمی گیرد
که هرچه کرد ، پسندیده و به آیین بود

اگر که عشق نمی بود ، داستان حیات
چگونه قابل توجیه و شرح و تبیین بود ؟

و آمدیم که عاشق شویم و در گذریم
که راز زندگی و مرگ آدمی ، این بود

حسین منزوی